غلظت دهنده ها

غلظت دهنده ها:
نمای کلی با تاکید بر رویه های مصنوعی:
بخش پلیمر و پوشش، دانشگاه
North Dekota
کمبود نگرانی برای درک بهتر از ساختار سورفاکتانت و پلیمرهای محلول در آب ، باعث گستردگی آن ساختار شده است. این کمبود تعجب آور است چون این کمبود میتواند تفاوت های مهمی را در رفتار و راه حل های خاص و ویژگی های کاربردی ایجاد کند. در این مقاله ساختار پلیمرهای محلول در آب و سوزفکتانت ها را مورد بررسی و مطالعه قرار میدهیم و همچنین ارزیابی قرارگیری آّبگریزها را در بخش های مختلف شیمیایی انجام میدهیم. اصلاح آبگریزهای سه خانواده در این مقاله مورد بررسی قرار گرفته است.
1. اترهای سلولوزی. در این خانواده در آبگریز بزرگ، یا بسیاری از گروه های اتیل کوچک به
HEC اضافه میشود تا اصلاح آبگریزها HEC یا EHEC انجام شود.

2. رشد زنجیره ای ترپلیمر. معمولا سه نوع مونومتر تغییر میکنند و اصلاح میشوند. آکریل آمید، متاکریلات، و استایرن. هر سه مونومر اصلاح شده و تغییر یافته شده با آبگریز به مقدار خیلی کمی وجود دارد. متاکریلات و استارین حاوی مقدار زیادی از مونومرهای یونیژونی هستند. و حداقل دارای بیست واحد اکسی اتیلن در بین آبگریزها و گروه متاکریلات و استارین دارند. این تری پلیمرها حاوی مقادیر کمی از مونومرهای متفاوتی هستند که شبکه های مقاطع را تشکیل میدهند.   

3. رشد آبگریزها و HEUR. تنها موردی که میتوان جایگاه آبگریزها را اندازه گیری کرد، این سری ها می باشد. اما پلیمرها توزیع وزن مولکولی دارند و بسته به وزن مولکولی مقدار قابل توجهی از اکسی اتیلن را دارند.

 

مشتقات سلولوزی:
HMHEC: واکنش سلولز قلایی با اتیلن اکسید، باعث ایجاد واحد های غیر یونی اکسی اتیلن می شود و منجر به تشدید محلول های داخل آب میشود. این عمل خرابی پیوند هیدروژنی را در بین گلوکوپیرانوزیل دربر دارد. که به این ترتیب واحدهای سلولوزی تشدید میشود و در بخشی از تعامل آب با اکسی اتیلن سهیم میباشد. توزیع زنجیره های اکسی اتیلن در زنجیره ی سفت و سخت سلولوزی در جدول 1 آورده شده است. حدود 25 سال است که HEC غلظت دهنده ی اصلی فرمول های پوشش لاتکس بوده است. محدودیت فرمولاسیون غلظت داده شده با HEC ویسکوزیته هایی هستند که در Shear rate  های پایین ، خیلی بالا هستند. و همینطور ویسکوزیته هایی که در Shear rate ها بالا ، پایین هستند. از دیگر محدودیت ها ویسکوزیته های پراکنده، حساسیت بالای آب، و براقیت ضعیف در فیلم های کاربردی میتوان نام برد. تمامی این محدودیت ها در قسمت منابع آمده است. اولین گزارش در مورد سنتز و قابلیت انحلال HMHEC در سال 1982 منتشر شد. این گزارش و دیگر گزارش ها از آزمایشگاه های آکوالن در مورد آبگریزهاو حداکثر ویسکوزیته با افزایش غلظت سورفکنانت آنیونی بحث میکند. به طور متوسط، تنها سه آبگریز از C12H25 تا  C16H33 روی یک زنجیره ی سلولی قرا میگیرد. مطالعات اصلی HMHEC حاوی 2.5 مول واحد اکسی اتیلن در هر واحد مولی هستند. این محصول دارای انحلال محدودی در محلول های آبی می باشد . این اتفاق به علت اندازه و سایز آبگریز ها و مشتقات ثانویه ی HMHEC با M.S 3.3 هست که در قسمت فرمولاسیون پوششی معرفی شده است. ساختار HMHEC در شکل 1 نسان داده شده است. در سنتزهای تجاری یا آزمایشگاهی HEC ، تمامی گروه های هیدروکسیل موجود هستند و جایگاه واحدهای اکسی اتیلن که بستگی به فعال شدن مجدد و نسبی اکسیانیون دارد، جایگاه آماری ای یافته است. ساختار HEC با استفاده از آنالیز شیمیایی با تکنیک های مدل سازی تصادفی تعریف شده است. بسته به تعداد مول های اکسی اتیلن و مقادیر سوز آور و آب مورد استفاده در این فرایند 5 تا 20 درصد واحد های GP تکرار نشده به صورت چایگزین باقی میمانند. سه آبگریز روی زنجیره ی HEC قرار دارند. مدل قرارگرفتن هندسی آن ها کاملا ناشناخته می باشد.اگر مشتق شدن با افزودن اپوکسید حاصل شود، پس طبق مطالعات مشابه، کلیه ی آبگریزها در انتهای الیگورهای اکسی اتیلن متصل به سلولوز قرار می گیرد. آبگریز با گروه الفین میتواند با یک واکنش ردوکسی یونی هوایی ترکیب شود. به هر حال آبگریز ها به HEC اضافه میشوند، نزدیک به زنجیره ی اصلی ای هستند که به دلیل پیوند استیل از طریق موقعیت های بتایی کاملا سفت و سخت می باشد. در مطالعاتی که مقایسه ی HMHEC را با MS 2.5 در محلول های رقیق با HEC اصلاح نشده انجام دادیم، داده های فلورانس نشان داد که در صورت وجود غلظت پلیمر بحرانی بالاتر از 500ppm، گروه های آبگریز HMHEC برای تشکیل خوشه های مولکولی اقدام میکنند. افزایش ویسکوزیته بالاتر از سطح غلظت پلیمر که تقریبا حدود 2% است، اتفاق می افتد. CH به میزان قابل توجهی حدود 1 درصد پایین تر از غلظت همپوشانی پلیمر ها می باشد. طیف گسترده ای از سورفکتانت ها و تاثیر آن ها بر خصوصیات رئولوژیکی محلول های آبی HMHEC در غلظت سورفکتانت به طور قابل توجهی پایین تر از غلظت میسل بحرانی سورفکتانت CMC مشاهده شده است. اثر رئولوژیکی هنگام اضافه شدن سورفکتانت ، به طرز قابل توجهی وابسته به دو مورد می باشد.  این موارد شامل  زنجیره ی آلکیل و ماهیت گروه اصلی آبگریز می باشند. در تحقیقاتی که با HMHEC با غلظت بالا انجام شده است، ویسکوزیته ها نشان میدهد که تعامل بین سورفکتانت های آنیونی ، SDS ، و پلیمر ، هم به هم بستگی بین قطبی و هم به گسترش زنجیره ای به دلیل دافعیت الکترواستاتیک SDS مرتبط با HMHEC تاثیر دارد. در حضور SDS ها کلیه ی محلول ها الاستیک هستند. در غلظت های بالای سورفکتانت ، با سیستم های سورفکتانت  HMHEC  که دارای ویژگی های رئولوژیکی معمولی برای یک محلول رقیق پلی ساکارید اختلال کاملی در شبکه ی پلیمری مشهود است.سورفکتانت های غیر یونی با حلالیت کافی باعث افزایش ویسکوزیته ی قابل توجهی در محلول های HMHEC نمیشود.

EHEC و هیدروکسیل پروپیل سلولوز:
مطالعات مربوط به
EHEC های تجاری در این دوره از HMHECتوسعه ی  همانند یک مطالعه ی موردی HPC گزارش شده است. یک گروه اتیل برای ترویج میسل خیلی کوچک است. اما در EHEC یک واحد اتیل به طور متوسط  در اکثر واحدهای GP از زنجیره های سلولوزی اتفاق می افتد. در اینجا گروه های اتوکسی از طریق سنتز ویلیامسون ( اتیل کلوزاید + سلولوز قلیایی) روی ستون اصلی سلولوز قرار میگیرد.  واکنش تطبیقی متیل کلرید با  سه اکسیژن در سطوح C2/C3/C6 وجود دارد. کلرید اتیل در یک واکنش با دمای بالاتر اضافه میشود و واکنش آن با سلولوز قلیایی کمتر به صورت انتخابی اتفاق می افتد. هیچ شبیه سازی ای در توزیع گروه های اتیل در EHEC گزارش نشده است. در HPC تجاری سطوح تعویض بسیار زیاد است. ( MS=4.0)  . با انجام واکنش های کمتر ، گروه های اوکسی پروپیل به طور مساوی از گزوه های اکسی اتیل جایگزین EHEC میشود. زنجیره های پروپیلن نسبت به واحدهای اکسی اتیلن کوچکتر هستند. و از نظر هیدروفوبیکی، هیدروفوبیک های سنتی از هیدروفوبیک های سنتی غیر فنولی کمتر هستند . با این وجود HPC، EHEC،  و HMHEC چندین روند مشترک بین خودشان را نشان میدهند. اتصال SDS با EHEC در ابتدا منجر به افزایش ویسکوزیته ای میشود که ناشی از دافع الکترواستاتیک SDS می باشد. SDS ها به واحد های اتیل EHEC متصل میشود. در یک مطالعه ی جدید با استفاده از EHEC با غلظت 0.5 درصد وزنی اتصال سورفکتانت به پلیمر کاهش یافته است. این درجه ی اتصال با افزایش دما باعث تجمع کمتر میسل ها شد. هیچ واکنش خاصی در محدوده ی SDS ها مشاهده نشد. اما نقش میسل در رفتار ترکیبات EHEC سورفکتانت ها مهم بود. CMC در حضور EHEC با افزایش دما کاهش می یابد و تفاوت بین CMC  ها چه در حضور EHEC و چه با عدم حضور EHEC افزایش می یابد. مطالعات فلورسنسی اترهای سلولوزی با مقدار کمی از MS جایگزین های اکسیران و HPC در بخش های دیگر این مطالعه بحث و بررسی شده است. تاثیر سوزفکتانت های یونی و غیر یونی بر روی ویسکوزیته ی برشی یک محلول HPC با یک درصد از انواع سورفکتانت ها بررسی شده است. در بخش مطالعاتی روی سورفکتانت ها، میسل های سورفکتانت غیر یونی مثل دودیلوکسی هپتا اتوکسی اتانل ، پاسخ ویسکوزیته مانندی را در راه حل های HEC و یا EHEC ایجاد نمیکند.

غلظت دهنده های شرکت پذیر توسط روش های تویلد پلیمری:
در کوپلیمرازیسیون رادیکال آزاد آکریلامید با آکریلامید اصلاح شده با آلکیل ، که زین پس
RAM مینامیم، RAM باید در غلظت کمی نگه داشته شود تا منجر به حداقل ارتباط داخلی شود و بدین وسیله ویسکوزیته ی محلول کوپلیمر کاهش می یابد. تحت شرایط استفاده شده در این مطالعه مونومرهای RAM در محیط های آبی محلول مانند قرار ندارند.در این مطالعه به  سورفکتانتی بالاتر از CMC خودش، به عنوان مثال SDS  ، برای حل شدن نیاز داریم. استفاده از چنین سورفکتانتی میتواند منجر به ساختار میسل و تشکیل واحد های Ram  محکم در کوپلیمر آکریلامید شود. ( شکل 2) . احتمال تغییر زنجیره ی آکریلامید خیلی وجود دارد. محل قرارگیری نسبی آبگریزها هنوز ناشناخته است. اما ممکن است این قرارگیری به صورت کاملا رندم و تصادفی باشد. مقایسه ی خواص محلول های کوپلیمرهای RAM با آکریلامید ها ( ضد پلیمرها) به شدت نشان میدهد که کوپلیمرهای ساخته شده در محلول های آبی دارای قرارگیری هیدروفوبی متناقض هستند. بزرگترین پیچیدگی در هر سنتز از غلظت دهنده ها باعث به وجود آمادن یه ترکیب رانشی میشود. بنابراین با توجه به امکان گروه بندی های پیوسته به دلیل ارتباط آبگریز در مصالح میکرولی و رفتارهای ذاتی مونومرهای اصلاح نشده یک سری زنجیره های ماکرو مولکولی تشکیل میشوند که با وجود غلظت آبگریزهای متفاوت دارای زنجیره های تبدیلی بسیار زیادی هستند.
با توجه به امکان گروه بندی های پیوسته به دلیل ارتباط آبگریز ها در مصالح میکرولی و تفاوت های ذاتی در مونومر های اصلاح نشده تشکیل زنجیره های مولکولی اتفاق می افتد، و همین امر هم تبدیل های زیاد را در پی دارد. این تفاوت تحت تاثیر غلظت
SDS است. همچنین میزان انسداد را میتوان با نسبت آبگریز به سورفکتانت در مقدار ثابت آبگریز کنترل کرد. جزئیات پیچیدگی ها و پیشرفت در این زمینه در قسمت های بعدی توضیح داده شده. کمیتی کردن تاثیر ساختاری بر ویسکوزیته ی محلول با این نوع غلظت دهنده ها ی انجمنی بسیار پیچیده است.

HASE:

امولسیون های قابل تورم قلیایی چندین دهه است که جزء محصولات تجاری هستند. این امولسیون ها به عنوان دیسپرس کننده های خنثی، قابل مشاهده هستند. این امولسیون ها حاوی مقدار قابل توجهی اسید متاکریلیک در سطح لاتکس هستند. اسیدهای الیگومر پس از اضافه شدن NH4OH گسترش می یابند و افزایش ویسکوزیته اتفاق می افتد. تعیین موقعیت  اسید های الیگومریک نیاز به تعادل آبگریزی  و دمای انتقال شیشه در ترکیب کوپلیمر نهایی دارد. مونومری که به خوبی این تعادل را ایجاد میکند، اتیل آکریلات می باشد. ماهیت آبگریز لاتکس ممکن است در هنگام اضافه شدن NH4OH بر پراکندگی حلالیت تاثیر مستقیم بگذارد. در این بخش یک مونومو دیفرانسیلی در کل ترکیب ساخته شده است تا بتواند پیوندهای متقاطع محلول های قلیایی را فراهم کند. محلول غلظت دهنده معمولا دارای شفافیت است. اخیرا یک مونومر غیر قابل کنترل حاوی آبگریز در روش پلیمرازیسیون برای غلظت دهنده ها با آبگریز HASE بارگیری شده است. چنین غلظت دهنده هایی را میتوان از طریق واکنش های اسیدی به بخش های محلول و نامحلول تقسیم کرد. در غلظت دهنده های HASE ، آبگریزها با حداقل 20 واحد اکسی اتیلن از مونومر های غیر هیدرولیزی جدا میشوند. طرح این نوع غلظت دهنده در شکل شماره 4 نشان داده شده است. هم آبگریزها و هم دافع های الکترو استاتیک  به ویسکوزیته کمک میکنند. اما دافع الکترو استاتیک سهم اصلی ای در ساخت ویسکوزیته در اکثر مدل های غلظت دهنده ی HASE که تاکنون مورد مطالعه قرار گرفته است، دارد. با افزایش تعداد و اندازه ی آبگریزها میتوان سهم آبگریزها را افزایش داد ، اما چنین محصولاتی با افزایش نمکی شدن، رسوب میکنند.
HEUR تولید شده، توسط پلیمرازسیون مرحله ی رشد:
غلظت دهنده ی
HEUR در فرمولاسیون پوششی در یک مرحله قابل تشکیل شدن است. مکانیسم انتشار کاملا متفاوت از رشد زنجیره ای در سنتز غلظت دهنده های RAM و  HASE استفاده میشود. در رشد مرحله ای مونومرها خیلی سریع مصرف میشوند. اما وزن مولکولی بالا تا رسیدن به مبدل های زیاد به وجود نمی آید. تنوع گسترده ای در وزن مولکولی HEUR با تغییر نسبت استوکیومتریک به دیسوکیانات حاصل می شود. برای رسیدن به قابلیت انحلال در آب از POE استفاده میشود.  یک ساختار کلی برای رشد HEUR در شکل شماره ی 5 نشان داده شده است.  رشد مرحله ای ، توانایی قرار دادن یک گروه کاربردی معین در موقعیت پایانه  زنجیرها از طریق کنترل استوکیومتری می باشد. گروه های آلکیل واحدهای جفت سازی ایزوسیانات داخلی ، انجمن های آبگریز را ترویج نمیکنند. بنابراین غلظت دهنده های HEUR تنها خانواده ای هستند که محل قرارگیری هیدروفوبی موثری را دارا هستند  از آن طریق میتوان روابط ساختار و خاصیت را تعریف کرد. زنجیره های POE به راحتی توسط اکسیژن و فشار های مکانیکی تخریب میشوند. در سنتز HEUR ها ، مقدار PPM اکسیژن میتواند یکی از دلایل اصلی تخریب اکسیداتیو باشد. یکی دیگر از پارامترهای به همان اندازه اسیب رسان، واکنش ایزوسیانات با آب می باشد. POE یک ماده ی ریز سنج است. حذف آب از POE و حلال معمول در سنتز HEUR ، تتراهیدروفوران بدون تخریب POE می باشد. تعداد قابل توجهی از مطالعات گزارش شده با ساختار HEUR مطابق با شرایط واکنش استفاده نشده انجام شده است. از جنبه های مصنوعی با بیان اینکه اجزای ساخته شده توسط روش " ایمونز" ساخته میشوند اجتناب میشود. در حق ثبت اختراع این ماده، کلیه ی وکلای شرکت ادعا میکنند که هر گ.نه مسیر قابل تصوری برای دریافت مواد وجود دارد. اصطلاح " تلکلیک" به عنوان روشی برای پنهان کردن سنتز رشد HEUR و مقدار زیادی از POE بدون هیچ گونه واکنشی تلقی میشود. تصور غلط دیگر این است که HEUR هایی که توسط یک مرحله رشدساخته میشوند، توزیع وزن مولکولی باریکی دارند.
توزیع در مرحله ی رشد، مرحله به مرحله در
Carothers و  Flory  انجام شد. و این وسعت در کروماتوگرافی به اندازه ی محرومیت از S-G-Heur  با استفاده از یک ستون مناسب مشاهده شده است. کروماتوگرافی HEUR های تجاری در شکل شماره 6 آورده شده است. داده های مشابه برای HEUR های مرحله ی رشد در فصل دیگری آورده شده است. داده های توزیعی برای محصولات الاستومر اورتان مشابه هستند. سنتز HEUR ها با دامنه ی وزن مولکولی باریک امکان پذیر است. این روش شامل اضافه کردن مستقیم یک مونوسیوسیانات به POE یا اضافه کردن مقدار زیادی دییزوسیانات به POE و به دنبال آن افزودن آلکیل آمین به ایزوسیانات های ترمینال است. پلیمرهای محلول در وزن باریک و مولکولی، اصلاح شده با سورفکتانت، محلول در آب مشابه HEUR ها بدون پیوند های اورتان توسط پرسون مورد بررسی قرار گرفتند. البته این رویکرد به صورت کمی نبود. و اگر به صورت مشخص حذف نشود، یک POE بدون واکنش وجود خواهد داشت. Poe های باریک باعث حفظ ویسکوزیته و سرعت برشی بالاتر می شوند. آن ها همچنین تمایل بیشتری نسبت به HEUR در مرحله ی رشد نشان میدهند. POE های محدوده در وزن مولکولی به عنوان UNI- HEUR شناخته می شوند. این نوع غلظت دهنده ها در فصل های دیگر مورد بررسی قرار گرفته است. و نوع HEUR مورد استفاده در قطعی ترین مطالعه ی رئولوژیکی HEUR هاست.  زیرا HEUR های کلاسیک مرحله رشد با مدل های رئولوژیکی مستقر قابل تجزیه و تحلیل نیستند.

مروری بر فن آوری غلظت دهنده ها:
در قسمت های بعدی این مقاله در مورد مکانیزم که تغییرات ساختاری را در بین غلظت دهنده ها ایجاد میکنند را مورد بررسی قرار می دهد.  کاربردهای اصلی پلیمرهای اصلاح شده سورفکتانت در پوشش ها ، مواد آرایشی و شوینده ها نیز می باشد. در کاربردهای شوینده، ویسکوزیته با سرعت برشی کم دارای عملکرد بسیار مطلوبی است. این خصوصیات توسط
Uni – HEUR ها مورد بحث و بررسی قرار گرفت اما با HEUR های مرحله ی رشد به دست نیامد. HEC و مشتقات آن در مواد آرایشی کاربرد بسیاری دارد. اما هیچ یک از مشتقات از جمله HMHEc رفتار مورد نظر را ارائه نمیدهند. حتی اگر جایگزین کامل با UNi – HEUR نشده باشند. تمامی این خصوصیات ضمن پذیرش مسائل زیست محیطی ، باعث بهبود کلیه ی مسائل تجاری نیز میشوند. به عنوان مثال قسمت های رئولوژی مواد آرایشی مثل شامپو و دیگر محصولات شوینده، بسیار مهم است. به گونه ای که میتوان در یک محصول چسبناک احساس کیفیت ماده ای رابه دست آورد که به راحتی قابل توزیع است. فرمولاسیون چسبندگی هم ثبات را تقویت میکند. کلیه ی الکترولیت ها مانند NACL ، میسل های کروی سورفکتانت ها ی آنیونی را به میسل های میله مانند تبدیل میکنند. تعامل میله ها با غلظت ها ی زیاد با یکدیگر افزایش بیشتری را در ویسکوزیته ایجاد میکند. تولید میله ها از طریق افزودن نمک اتفاق می افتد. در کلیه ی محصولات مراقبت شخصی وجود اثری از یک سرطان زای موجود در آلکانول آمیدها باعث نگرانی در مورد این روش برای افزایش ویسکوزیته های محصولات آرایشی می باشد الیگومرهای اصلاح شده ی سورفکتانت باعث تقویت در فرمولاسیون ها و احساس نامطلوب در محصولات پوستی نمیشود، در صورت غلظت این فرمول با پلیمرهای با وزن مولکولی بالا و محلول در آب از بروز چنین مشکلی جلوگیری میشود. همین نیاز به کنترل ویسکوزیته در فرمولاسیون مواد شوینده نیز وحود دارد. رئولوژی HMHEC در فصل دیگری بررسی شده است. رفتار تیکسوتروپیک مطلوب در محدوده ی غلظت های خاص ملاخظه میشود. اما این تفاوت در رئولوژی پوشش ها مشاهده نمیشود. و فلات نیوتونی مطلوب با نرخ برشی کم که در UNi- HEUR ها مشاهده شده در راه حل های HMHEC مشهود نیست. HMHEC در فیلم های براق مشخص می شود. زمانی این اتفاق می افتد که پراکندگی های الیگومریک حاوی آبگریز بر روی رنگدانه ی TI02 قرار میگیرند. از بیشتر جنبه های دیگر،  یک سری خصوصیات پوششی، مشابه پوشش های لاتکس با غلظت دهنده یhec می باشد. این شباهت به صورت آزمایشی وابسته به قسمت های سفت و سخت سلولی است. غلظت دهنده ی HASE هم در محلول ها و هم در فرمول های پوششی در ادامه بحث شده است. این مطالعات به وضوح نشان میدهد که ساختارهای  HASE برای به دست آوردن غلظت دهنده هایی که از رئولوژی HMHEC تقلید میکنند متفاوت است. در بسیاری از فرمولاسیون ها سهم الاستیسیته نسبت به فرمول های HEC کمتر می باشد. این تفاوت سازگار با آبگریزهای کوچک تر است. که فرمول های پوشش ضخیم HASE توسط یک سری رول یا وسیله اعمال میشوند. غلظت دهنده های HASE براقیت فیلم رو نسبت به فرمول های HEC افزایش می دهند. در یک مکانیسم کلی، این تفاوت را میتوان با جذب اسیدهای غیر مجاز غلظت دهنده های HASE روی رنگدانه ی TiO2 توضیح داد. با این حال افزایش تعداد آبگریز در غلضت دهنده های HASE براقیت فیلم را کاهش می دهند. این نتیجه از تعامل غلظت دهنده های HEUR با پراکندگی های حاوی آبگریز حاوی هیدروفوبی پیش بینی نشده، پیش بینی میشود. که در چنین تعاملی براقیت فیلم بالاتر می رود. هزینه های تولید HASE نسبت به دستگاه های غلظت دهنده ی HEUR یا HMHEC بسیار پایین تر است. اگر واکنش پذیری از گروه های کربوکسیلات برای کاربرد مضر نیست، پس در نتیجه غلظت دهنده های HASE مواد مورد نظر خواهند بود. غلظت دهنده های HEUR طیف گسترده ای از کاربردها را پوشش می دهند. پوشش هایی برای  تجهیزات اصلی معماری تولید شده و مواد آرایشی و شوینده. پلیمرهای HEUR حوزه ای از علائق بالقوه دانشگاهی را ارائه میدهند که مستقیما به کار میروند.